Við gerð heimildaritgerða skal ávallt geta allra heimilda sem vitnað er til beint eða óbeint. Vitna ber í heimildir þar sem það á við í textanum og skrá þá höfund, ártal og blaðsíðu. Dæmi: (Bragi Guðmundsson 1997:78). Aldrei skal taka texta beint upp úr bókum eða af Netinu án þess að geta þess hvaðan efnið er fengið. Varast ber að nota of mikið af beinum tilvitnunum í texta. Þær gera textann illlæsilegan.
Bein tilvitnun
Bein tilvitnun kallast það þegar hluti úr texta er tekinn orðréttur úr heimild og hafður innan gæsalappa. Lengri tilvitnanir eru inndregnar og hafðar með minna línubili.
Tilvísun í heimild er innan sviga og þar kemur fram nafn höfundar, útgáfuár bókar og blaðsíðutal.
Dæmi:
„Adolf Hitler er persónugervingur fyrir einhver mestu ódæðisverk sem unnin voru á 20. öldinni.“ (Gunnar Þór Bjarnason, Margrét Gunnarsdóttir 2001:188)
Óbein tilvitnun
Þegar notast er við óbeinar tilvitnanir er efni texta úr heimild endursagt og þarf þá ekki að hafa textann innan gæsalappa. Vísað er í höfund heimildar.
Dæmi:
Eins og fram kemur hjá Gunnari Þór Bjarnasyni er Adolf Hitler talinn vera persónugervingur einhverra mestu ódæðisverka 20. aldarinnar (Gunnar Þór Bjarnason, Margrét Gunnarsdóttir 2001:188).
