Flestir ná fljótlega tökum á því að leita á Netinu með góðum árangri ef þeir hafa tamið sér góða leitartækni frá upphafi. En upplýsingatækni fjallar ekki bara um að leita á Netinu heldur ekki síður að geta metið þær upplýsingar sem þar eru í boði. En til hvers þurfum við að meta vefsíður?
Þegar efni er prentað á bók fer það í gegnum síun hjá útgefanda sem ákveður hvort efni er hæft til prentunar. Þetta á ekki við um allt efni sem er á Netinu. Hafa ber í huga að allir sem hafa réttan vél- og hugbúnað geta sent efni á Netið, komið sínum skoðunum á framfæri, skrifað greinar um menn og málefni, sannar eða lognar.
Það er engin trygging fyrir því að allt sé satt og rétt sem birtist á Netinu. Það hefur oft verið kallað stærsti ruslahaugur heims þótt þar sé að finna margt gott og gagnlegt. Það kemur í hlut notenda að meta gagnsemi upplýsinga og velja og hafna.
Atriði sem gott er að hafa í huga þegar meta á áreiðanleika upplýsinga
1. Hver er höfundur greinarinnar/vefsíðunnar? Kemur fram hver hann er, hver er menntun hans og starfssvið? Er netfangs hans getið? Ef engar slíkar upplýsingar koma fram er betra að snúa sér að næstu upplýsingasíðu!
2. Hvernig er fjallað um efnið? Er umfjöllunin ítarleg eða yfirborðsleg? Fyrir hverja er höfundur að skrifa? Inniheldur síðan staðreyndir eða skoðanir? Hvers vegna skrifar höfundur um efnið? Segir titill síðunnar okkur um hvað hún fjallar?
3. Er myndefni á síðunni? Er það til útskýringar eða er það eingöngu til skreytingar eða ef til vill auglýsingar? Eru krækjur í aðrar síður?
4. Kemur fram hvenær vefsíðan var smíðuð og hvenær hún var síðast uppfærð? Hversu gamlar eru upplýsingarnar? Stundum getur aldur upplýsinganna skipt máli.
5. Hver hýsir síðuna, er það þekktur eða óþekktur aðili og hvar er hún staðsett? Merkið ~ kemur yfirleitt fyrir í heimasíðum einstaklinga og eru slíkar síður sérstaklega misjafnar að gæðum.
6. Er efni áreiðanlegt? Efni sem finnst á rafrænum gagnasöfnum eins og Britannica eða Encarta telst vera nokkuð áreiðanlegt, þar sem það hefur verið yfirfarið af ritstjórn eins og um efni bóka og tímarita væri að ræða.
